Wilde planten in Nederland en België

Nederlandse namen

A

B

C

D

E

F

G

H

I

J

K

L

M

N

O

P

R

S

T

U

V

W

Z

Engels slijkgras - Spartina anglica

Andere namen

Frysk: Slykgers

English: Common cordgrass

Français: Spartine d'Angleterre

Deutsch: Salz-Schlickgras

Verouderde of andere namen: Sporobolus anglicus

Classificatie

Klasse: Spermatopsida

Orde: Poales

Familie: Poaceae (Grassenfamilie)

Geslacht: Spartina (Slijkgras)

Soort: Spartina anglica

Naamgeving (Etymologie): Spartina is afgeleid van Griekse spartine (koord of strik), de bladen werden wel gebruikt om koorden te maken. Anglica verwijst naar Engeland.

Kruising: Engels slijkgras kan een bastaard vormen met Klein slijkgras (Spartina x townsendii).


Spartina x townsendii
Bas Kers - CC BY-NC-SA 3.0 NL


Spartina x townsendii
Bas Kers - CC BY-NC-SA 3.0 NL

Beschrijving (Klik op een afbeelding om te vergroten).

Levensduur: Overblijvend.

Plantvorm: Kruid.

Winterknoppen: Hemikryptofyt.

Bloeimaanden: Juli, augustus, september, oktober, november.

Afmeting: 20-140 cm.


Jürgen Howaldt - CC BY-SA 2.0 de


Hans Toetenel - CC BY-NC-SA 3.0 NL


© Peter Meininger - verspreidingsatlas.nl

© Willem Braam - verspreidingsatlas.nl

Wortels: Ver kruipende, vlezige wortelstokken.


http://herbariaunited.org


http://herbariaunited.org


http://herbariaunited.org


http://herbariaunited.org

Stengels: Rechtopstaande stengels.


Hans Toetenel - CC BY-NC-SA 3.0 NL


© Adrie van Heerden - verspreidingsatlas.nl


Sten - CC BY-SA 3.0


Valérie - CC BY-SA 2.0 FR

Bladeren: De grijsgroene, stijve bladeren zijn 0.6-1½ cm breed, vlak en eindigen in een harde fijne punt. De bovenste bladeren staan vaak wijd af. De haren van het tongetje zijn 2-3 mm lang.

© Willem Braam - verspreidingsatlas.nl


Julien Barataud - CC BY-SA 2.0 FR


František Pleva - biolib.cz - Public Domain


František Pleva - biolib.cz - Public Domain

Bloemen: Tweeslachtig. Een 10-25 cm lange bloeiwijze met twee tot twaalf slanke, rechtopstaande aren. De dicht tegen de as aangedrukte aartjes zijn 1,2-2,1 cm lang en gerangschikt in twee rijen. Elk aartje bevat één bloem. De aartjesloze top van de aaras wordt tot 5 cm lang. Het bovenste kelkkafje is tot 2 cm lang. De helmknoppen zijn 0,7-1,3 cm.


Sten - CC BY-SA 3.0


© Peter Meininger - verspreidingsatlas.nl


© Malcolm Storey - bioimages.org.uk - CC-BY-NC-SA-2.0 uk


© Malcolm Storey - bioimages.org.uk - CC-BY-NC-SA-2.0 uk

Vruchten: Een graanvrucht. De zaden zijn zeer kortlevend (korter dan één jaar). Eenzaadlobbig.


dzn.eldoc.ub.rug.nl

Biotoop

Bodem: Zonnige, open plaatsen (pionier) op natte, voedselrijke, zilte en slibrijke grond (zand en klei).

Groeiplaatsen: Slikken, kwelders (schorren), plaatsen met sterke kwel van zout water, bedijkte (zout gebleven) kwelders en soms in de duinen als duinvormer.

Verspreiding

Wereld: Oorspronkelijk uit West-Europa. In Europa van Bretagne tot Ierland, Schotland en Jutland. Ingeburgerd in Australië, Noord-Amerika en Oost-Azië.


gbif.org

Nederland: Plaatselijk algemeen in het Deltagebied en vrij algemeen in het Waddengebied.
Rode lijst 2012. Thans niet bedreigd. Trend sinds 1950: stabiel of toegenomen. Vrij zeldzaam. Ingeburgerd tussen 1900 en 1924.

Engels slijkgras

verspreidingsatlas.nl

Engels slijkgras x Klein slijkgras (Spartina x townsendii)

verspreidingsatlas.nl

Vlaanderen: Zeer zeldzaam langs de kust.
Rode lijst. Criteria niet van toepassing.

Wallonië: Niet in Wallonië.

Wetenswaardigheden

Engels slijkgras is omstreeks 1890 ontstaan uit de natuurlijke kruising tussen Amerikaanse slijkgras (Spartina alterniflora) met 62 chromosomen en het in Zuid-Engeland inheemse Klein slijkgras (Spartina maritima) met 60 chromosomen. De omstreeks 1870 gevormde steriele hybride met 61 chromosomen werd Spartina townsendii genoemd. Rond 1890 ontstond door verdubbeling van het aantal chromosomen het fertiele Engels slijkgras met 122 chromosomen, maar de plant vermeerderd zich echter hoofdzakelijk vegetatief. Het zaad van het Amerikaanse slijkgras kwam destijd mee met het ballastwater van schepen en kwam sinds 1816 voor langs de kust van Engeland. In 1924 werden stukken wortelstokken voor het eerst in Nederland ingevoerd en in 1926 op de Zeeuwse slikken aangeplant, in 1927 in Duitsland en in 1931 in Denemarken. Van hieruit heeft Engels slijkgras zich in het Waddengebied verder verspreid.

© 2001-2018 K.M. Dijkstra